Σαν Σήμερα

23 Αυγούστου 1946

23 Αυγούστου 1946

Σαν σήμερα, στις 23 Αυγούστου του 1946, γεννιέται ο Βρετανός μουσικός και drummer των The Who, Keith Moon (Keith John Moon).

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Wembley του Λονδίνου από τον μηχανικό Alfred Charles (“Nobby”) και την καθαρίστρια Kathleen Winifred (“Kitty”). Ήταν μέτριος μαθητής, υπερνενεργητικός, συχνά με διάσπαση προσοχής και με ανησυχητικές τάσεις για χονδροειδείς φάρσες σε συμμαθητές και δασκάλους, ιδίως δε σε πειράματα χημείας που κατέληγαν σε ανεξέλεγκτες εκρήξεις….

Στα πρώτα χρόνια της εφηβείας του, ο δάσκαλος των εικαστικών ανέφερε πως : «Από πλευράς εικαστικών καθυστερημένος. Κατά τα λοιπά η συμπεριφορά του βλακώδης». Ο αντίστοιχος δάσκαλος της μουσικής σημείωσε στον έλεγχο της προόδου του: «Έχει μεγάλες δυνατότητες, αλλά θα πρέπει να περιορίσει την τάση του για αυτοπροβολή».

Έδειξε ενδιαφέρον για την μουσική από πολύ μικρή ηλικία, με αποτέλεσμα η μητέρα του να του δωρίσει το πρώτο του σετ τυμπάνων στα 14 του χρόνια. Τα τύμπανα του φάνηκαν σίγουρα πιο εύκολα από την τρομπέτα και έτσι ξεκίνησε να παίρνει μαθήματα από τον Carlo Little, τον drummer του Alex Sutch, για 10 σελίνια την ώρα και τα πρωινά έκανε δουλειές του ποδαριού. Η jazz, οι surf ήχοι του Dick Dale, οι Beach Boys και το rhythm & blues τον είχαν πείσει ότι ο προορισμός του ήταν πάνω στη σκηνή. Ίνδαλμά του ο Gene Crupa, το ανεξάντλητο στυλ του οποίου πάσχιζε να μιμηθεί.

Δύο χρόνια αργότερα, εντάσσεται στους The Escorts και στα τέλη του 1962, γίνεται μέλος των Beachcombers. Το 1964, σε ηλικία 17 ετών, γίνεται το τέταρτο μέλος των The Who, με τους Pete Townshend, Roger Daltrey και John Entwistle να συμπληρώνουν το «καρέ».

* Μάλιστα, στην οντισιόν των Who, «έσκασε μύτη» με ένα κόκκινο καροτί κοστούμι και τα μαλλιά βαμμένα ασορτί. Έκατσε πίσω απ’ τα τύμπανα και έπαιξε τόσο δυνατά το “Road Runner”, που σχεδόν τα έκανε κομμάτια. Μετά από λίγο ο Roger Daltrey τον ρωτάει «Τί είπαμε ότι κάνεις την επόμενη Δευτέρα;».

Μαζί με τους Who θα ηχογραφήσει μερικά από τα μεγαλύτερα κομμάτια στη rock ιστορία. Από τα δυομισάλεπτα οργισμένα singles “I Can’t Explain”, “My Generation”, “Substitude”, “The Kids Are Alright”, “Happy Jack”, “I Can See For Miles”, μέχρι τα “Baba O’ Riley”, “Young Man’s Blues” και “Won’t Get Fooled Again”.

Έπαιζε τύμπανα σαν να «σολάρει» διαρκώς. Δεν ακολουθoύσε ποτέ τη μουσική σύνθεση, είχε τον δικό του τρόπο και το δικό του στυλ. Επιχειρήθηκε να «αναλυθεί» και να αντιγραφεί, αλλά μάταια. Δεν γινόταν, ήταν απλά «αμετάφραστος» σε τεχνικούς όρους. Έσπαγε τις «μπότες», διέλυε τα «τομ», χαστούκιζε τα πιατίνια, κανείς δεν έβγαζε άκρη…

Πάντα εκκεντρικός και «θεόμουρλος», ναρκωτικά σε ημερήσια διάταξη, διαγωνισμοί πιώματος μέχρις αναισθησίας, «σμπαράλιασμα» δωματίων ξενοδοχείων, ανατιναγμένες τουαλέτες, λιμουζίνες σε πισίνες, «σεξουαλικά όργια», παρανοϊκές τηλεοπτικές εμφανίσεις, μεταμφιέσεις και φάρσες σε δημόσια θέα και πάρα πολλά άλλα συμπλήρωναν τον μύθο γύρο από το όνομα του.

Φυσικά όλη αυτή η ανέμελη και εκτός ορίων πορεία δεν θα μπορούσε να μην έχει απώλειες. Το 1975, έφτασε σε σημείο να καταρρεύσει στη σκηνή και όπως ήταν επόμενο, από κάποια στιγμή και μετά, το παίξιμό του δεν ήταν πια το ίδιο. Διέλυσε τον γάμο του, από τον οποίο είχε αποκτήσει μια κόρη, καθώς δεν ήταν και πρότυπο συζυγικής συμπεριφοράς. Αλλά το χειρότερο από όλα και αυτό που τον στοίχειωνε μέχρι το τέλος του, ήταν ότι σε ένα από τα άσχημα μεθύσια του τον Ιανουάριο του 1970 και εν μέσω συμπλοκής με κάποιους «σκίνχεντ», παρέσυρε κατά λάθος κάτω από τις ρόδες μιας Bentley, τον οδηγό και σωματοφύλακα του Cornelius «Neil» Boland. Παρά το γεγονός ότι ο θάνατος τελικά θεωρήθηκε ατύχημα, ο ίδιος δεν έπαψε ποτέ να το έχει βάρος. *(θα μιλήσουμε εκτενέστερα για το περιστατικό στο μέλλον).

Τον Αύγουστο του 1978, οι Who κυκλοφορούν το “Who Are You”, με τον Moon να  δυσκολεύεται τρομερά να ηχογραφήσει τα τύμπανα.Μάλιστα, στη φωτογραφία του εξωφύλλου, τον έβαλαν να καθίσει σε μια καρέκλα, για να μη φαίνεται η (μπιρο-) κοιλιά που είχε φτιάξει μέσα σε τρία χρόνια.

Ήταν φανερό ότι είχε πάρει πλέον την κάτω βόλτα. Μέχρι που το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου του 1978, έπειτα από μια από τις συνηθισμένες κοσμικές εξόδους του με την Annette, παραβρέθηκε στην «Avant premiere» της βιογραφίας του “Buddy Holly” στο Odeon του Λονδίνου, καλεσμένος του Paul McCartney. Έπειτα ακολούθησε η καθιερωμένη βόλτα στα bar της περιοχής, απ’ όπου φυσικά δεν έλειψαν οι «σκόνες» και τα χάπια. Γύρω στις τέσσερις επιστρέφει με την Annette στο διαμέρισμά του στην Curzon Square και έβαλε να δει μια ταινία. Της ζήτησε να του φτιάξει να φάει το αγαπημένο του πιάτο, αρνίσιες κοτολέτες και πήρε κι άλλα χάπια για να μπορέσει να κοιμηθεί. (αυτό θυμίζει λίγο Hendrix)

Δυστυχώς όμως, το επόμενο απόγευμα, η Annette διαπίστωσε πως είχε μείνει μπρούμυτα στο κρεβάτι χωρίς να ανασαίνει. Ο Keith Moon ήταν νεκρός.

Στο στομάχι του βρέθηκαν 32 χάπια συν ικανές δόσεις από ουσίες για να προκαλέσουν μια νομοτελειακή ανακοπή. Ήταν μόλις 32 ετών …

Για πάρα πολλούς, ήταν αυτός που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο παίζονται τα τύμπανα, ο Jimi Hendrix των drums…

Το 1982, έγινε ο δεύτερος rock drummer που επιλέχθηκε από το Modern Drummer Hall of Fame, ενώ το 2011, κατέλαβε την δεύτερη θέση σε δημοψήφισμα του περιοδικού ό Rolling Stone για τους καλύτερους drummer όλων των εποχών. Το 2016, το ίδιο περιοδικό τον κατέταξε και πάλι στο No. 2 της λίστας 100 Greatest Drummers of All Time, κάτω ακριβώς από τον John Bonham. Το όνομα του γράφτηκε και στο Rock and Roll Hall of Fame παρέα με των υπολοίπων μελών των Who το 1990.

Rockha Radio

August 5th, 2020

No Comments

Comments are closed.